Groot bed, kleine held, nerveuze papa, dure wijn.

September is al even voorbij. Absoluut niet de gemakkelijkste maand, voor velen. Niet alleen voor kleine ondernemers, maar ook voor gezinnen, voor ouders… Terug naar school… Mijn zoon mag pas vanaf april, dus ik stond in september nog niet aan de schoolpoort. Maar ik voelde het wel al. Het is gewoon uitstel.

Maar hij, hij is er klaar voor. Want met alweer een wissel van de maand, de klok die ondertussen op winteruur staat en de kou die eindelijk de weg naar hier heeft gevonden, kwam niet enkel november al maar ook dit:

"Papa, papa, papa…"

Geen abnormale woorden die superschattig, maar toch een beetje verdrietig door het huis galmen als je een peuter hebt rondlopen? Klopt. Maar wel om 4u20 's nachts. En dat geluid kwam niet uit zijn kamer, maar gewoon vanop de gang. Als in: hij besliste plots, ik ben groot, ik kan uit mijn bed kruipen.

Geloof me, ik kan nog 120 columns schrijven over de wisselende en vreemde gevoelens die er dan in godsnaam door je lijf gaan. Top, lieve vriend, helemaal top dat jij daar klaar voor bent. Maar eerlijk: PAPA EN MAMA NIET!

Angst? Uiteraard. Angst dat er iets gebeurt. Ook al schakelden we de ochtend nadien meteen: het peuterbed in elkaar gezet en weg met het babybed, waar hij uitkroop om vervolgens iets te snel en te hard naar de grond te duiken. Welkom, traphekjes. Daar kruipt hij eigenlijk ook al over, maar met een tactische plaatsing was dat probleem ook meteen opgelost.

Spanning? Ja. Ik loop al dagen zenuwachtig rond, want plots is mijn kleine, lieve, brave ventje groot. Te groot al. Te snel. Ik krijg er stress van. Nieuwe gevaren, nieuwe lessen, en ja: vooral voor papa dan.

Blij? Ja, dat ook. Hij is snel, met alles. Extreem slim en vaardig. Dus ergens word ik er ook blij van. En trots.

Maar wat drink je dan op zo'n dag?

Vreugde, trots, verdriet en angst. Misschien beter een cocktail die je net niet knock-out slaat, zodat je in gedachten even terug kan naar de "kijk eens hoe klein hij is"-periode.

Maar ik kies toch voor iets anders.

Ik ga voor Chardonnay. Bourgogne. Duur, maar het geeft me comfort, aarding, rust. De Chassagne-Montrachet van Numa Cornut. Niet voor elke dag. Integendeel, zelfs voor bijna nooit. Maar dit is zo'n moment waarop je dat glas ouderwetse troost goed kan gebruiken.

Net heb ik hem in zijn nieuwe grotejongensbed gelegd. Ik herhaal: te vroeg voor zijn leeftijd. Of eerlijker: te vroeg voor mij… En dan zit je panisch naar het scherm van de babyfoon te staren. Want plots geef je hem meer vrijheid, en dat beperkt de eerste dagen je eigen vrijheid. Uit angst. Uit spanning.

Vandaar: een troostend glas Chassagne-Montrachet. Chardonnay zoals ik hem graag drink. Eentje die me een beetje ontspant, maar vooral eentje die nostalgisch mijn zenuwen omarmt en zachtjes fluistert:

Welkom in het leven als papa. Het komt goed.

En er zullen natuurlijk nog veel van zulke momenten volgen. Daar ben ik me meer dan bewust van. Toch is het nu voor het eerst echt. En confronterend. Veilig in een hoog bed, waar hij niet weg kan en zichzelf geen pijn kan doen: dat was geruststellend. Daardoor kon je 's avonds even uitblazen. Je bent de hele dag op je hoede, maar dan lag hij veilig in zijn beschermde plekje. Dat is nu voorbij. Dat stukje veiligheid is weg…

Hij is al op zoek naar avontuur. De wereld ligt nu helemaal open, zelfs 's nachts. En ik? Ik hou hem liever toch nog even vast…

Zacht en heerlijk boomgaardfruit. Een minerale onderbouw die de wijn strak en gestructureerd, als een stevige fundering, tot in oneindige lengte draagt. Een vleugje tropisch fruit en een mooie, subtiele, romige afdronk.

Dat klinkt toch net iets rustgevender dan: mijn kind van twee ligt al in een grotejongensbed…

Schol.

Op hem.

Mijn grote held, mijn kleine reus.