# De urban jungle die na vijf glazen misschien wél logisch wordt.

Ik ga de stad niet bij naam noemen, maar geloof me: bijna iedereen zal perfect weten waarover ik schrijf.

De man of vrouw die de huidige verkeerssituatie in deze stad heeft uitgetekend, zou een goede vriend van mij kunnen zijn. Want geloof me: die had gedronken.

Een nieuw mobiliteitsbeleid. Een toegankelijker stadscentrum. Omleidingen. Wegenwerken. Nieuwe verkeerslichten.

Chaos, chaos, chaos.

Wijn?

Geef mij maar gewoon wijn. Ik denk oprecht dat ik het na een glas of vijf beter zou begrijpen dan nu.

Ik wil hier niemand persoonlijk voor afschieten. Ik weet tenslotte alles over wijn en geen fluit over de beweegredenen achter het mobiliteitsbeleid van een stad. Misschien zijn mijn met wijnkennis verzadigde hersencellen simpelweg niet in staat om zulke dingen te begrijpen.

Maar dat is nu net het probleem: ik begrijp er werkelijk niets van.

Ik sta ontiegelijk lang stil. Ik schuif onmenselijk lang aan. Ik ontwijk wegpiraten op gemotoriseerde tweewielers die wat mij betreft dringend een eigen voertuigcategorie verdienen.

En een rood licht lijkt tegenwoordig nog maar voor de helft van de bestuurders te gelden.

Ik herhaal: geef mij wijn.

Dronken rijden? Nooit van mijn leven. Terecht ook: dat is absoluut not done.

Maar ik begin wel te vermoeden dat de huidige verkeerssituatie in de stad die ik nog altijd niet benoem, uitsluitend te begrijpen valt met een glas in de hand. Veilig thuis, uiteraard. Met mijn autosleutels ver buiten bereik en een stratenplan voor mijn neus.

Misschien verzacht dat de chaos.

Vanochtend bots ik opnieuw op een muur van dubbelgeparkeerde bestelwagens en een lijnbus die met haar claxon een vrouw lijkt aan te vallen omdat die, ocharme, gewoon probeert te parkeren.

Een lijnbus heeft tijdsdruk. Dat begrijp ik.

Nieuwe verkeerslichten veroorzaken chaos. Dat zie ik.

Maar blijkbaar mag die vrouw daardoor niet meer parkeren. Dat is maatschappelijk niet langer oké, dan?

En dus probeer ik, licht geïrriteerd door de nogal dominante en weinig sociale lijnbuschauffeur die haar geen centimeter ruimte gunt, rustig mijn weg te vervolgen.

Voor mij: een muur van dubbelgeparkeerde bestelwagens.

Naast mij: fietsers, brommers en gemotoriseerde projectielen die overal tegelijk lijken op te duiken.

Boven mij: nieuw geplaatste rode lichten die de straat de uitstraling geven van een gehavend oorlogsgebied.

En daartussen: ik.

Rustig. Oplettend. Voorzichtig. Volgens alle wetten en regels.

Klaar om deze 850 meter lange urban jungle te overleven.

Achthonderdvijftig meter.

Dat is niets wanneer je te voet bent. Een peulenschil met de fiets.

Maar klaarblijkelijk een kleine hel wanneer je voor je werk niet anders kunt dan er met de wagen doorheen.

Na het eindelijk bereiken van mijn bestemming: Chardonnay.

Allesomarmend, vriendelijk en vertrouwd. Zo’n glas wijn dat zachtjes zegt:

‘Sssst. Het is best oké.’

De Séguin-Manuel Mâcon-Villages 2022. Daar doe ik het dan mee.

Een vertrouwd glas Chardonnay met rijp boomgaardfruit — peer en perzik — wat florale toetsen en vooral voldoende finesse en fraîcheur. De rijping op de lies geeft hem dat zachte, bijna romige randje. Dat kleine beetje rondheid dat je omarmt en de wereld opnieuw wat trager doet draaien.

Geen wijn die nog meer aandacht van me vraagt. Wel eentje die zegt dat ik er ben geraakt en dat het overlevingsparcours van 850 meter nu officieel achter me ligt.

Misschien ga ik straks toch aan die nieuw geplaatste verkeerslichten staan en iedereen die de regels volgt en een beetje lief is voor elkaar, zo’n glas beloven.

Voor later, uiteraard. Wanneer de auto veilig geparkeerd staat.

De rest mag nog een rondje door de urban jungle.