‘Chanel, zit!’Een koude dinsdagvoormiddag, drie chihuahua’s en een Pomerol die voorlopig gewoon cappuccino blijft.
‘Chanel, zit!’
Een man van, naar mijn inschatting, ruim boven de zeventig roept naar één van zijn drie hondjes.
De drie kleine viervoeters hebben zich midden in de doorgang van het terras geïnstalleerd en bewaken die als een grenspost. Ondanks hun beperkte gestalte merk je dat sommige mensen toch liever met een grote bocht een andere uitweg zoeken.
‘Chanel, zit!’ is de kreet die mijn dinsdagvoormiddag helemaal maakt.
Drie chihuahua’s en een enthousiaste zeventigplusser in een volledige het-is-stranddag-outfit: korte broek, T-shirt, heuptasje en een felgekleurde pet. Midden in een stadscentrum, op 135 kilometer van de kust.
Volgens de lokale thermometer halen we vandaag niet eens twintig graden en een frisse wind doet daar gevoelsmatig nog enkele graden af. Eén kom soep, wat brood, drie chihuahua’s — waarvan er dus eentje Chanel heet — en een kleine file aan de grenspost die ze samen hebben opgeworpen.
Het is een hilarisch zicht.
De man geniet onverstoorbaar van zijn soep, terwijl de drie musketiers vanuit het midden van de doorgang snakkend naar diezelfde kom blijven kijken.
Je begint je dan toch dingen af te vragen.
Heeft mevrouw de hondjes gekozen en zit zij momenteel bij de kapper voor haar tweewekelijkse permanent, die de volledige voormiddag in beslag neemt? Of is deze naar luxemerken vernoemde roedel echt alleen van hem? En als eentje Chanel heet, loopt hier dan ook ergens een Burberry rond? En een Louis?
Een dampende tas cappuccino die voor mijn neus wordt gezet, haalt me uit mijn ontleding van de handtassenroedel en brengt me terug naar het iets te frisse terras.
September. Het kan alle kanten uit.
De ene dag wil je alles uittrekken omdat je ontdekt dat je na hittegolf nummer vier blijkbaar toch nog zweet in je lijf hebt. De volgende dag trek je je vest dicht omdat de wind zachtjes het woord winter op je huid spelt.
Een moment voor wijn?
Hoewel het nog niet eens middag is, lijkt het hier alvast te kunnen. Een andere bezoeker van datzelfde terras bestelt net glas rosé nummer twee.
‘Het is ergens al middag, hoor.’
Een klassieker.
Het enthousiasme waarmee hij iets voor elf uur ’s ochtends aan de wijn begint, wijst sowieso op een gezond je-m’en-foutisme. Of op een lichte drang naar… Ach, eender. Als die man maar geniet.
En eerlijk: tussen de handtassenroedel en die koude wind zou ik stiekem zelf ook al een glas lusten.
Maar je moet weten: dinsdagen zijn mijn maandagen. Het is voor mij de eerste dag van de werkweek en traditioneel begin ik die door mijn mails te beantwoorden terwijl ik te veel cappuccino’s drink op dat terras, 135 kilometer van de zee.
Wijn zou op dit uur voor mij dus geen verstandige keuze zijn. Die mails moeten tenslotte nog enigszins professioneel de deur uit.
Maar als ik vandaag toch een wijn mocht kiezen?
Rood. Sowieso rood.
Niet omdat het echt al winter is, maar omdat de koude wind, het baasje van Chanel en zijn gevolg, en de man van ‘doe mij nog maar een rosé’ me samen een vreemd soort nostalgisch gevoel geven.
Op de een of andere manier wil ik me verwarmen aan een glas Bordeaux terwijl ik de gekheid op dit terras verder ontleed.
Château Taillefer uit Pomerol.
Niets te zot, voor Pomerol nog relatief betaalbaar en technisch bijzonder correct. Een verleidelijke neus met zwarte kersen, bosvruchten en pruimen, begeleid door florale aroma’s en een vleugje truffel. Zachte tannines, voldoende fraîcheur en een afdronk die het geheel mooi overeind houdt.
Dat lijkt me wel te passen bij een voormiddag als deze.
De zee is te ver weg. De zomer is vandaag even vergeten dat ze nog niet helemaal voorbij hoort te zijn. En de rosé aan de tafel naast mij vloeit vlot genoeg om het hele terras toch nog van een subtiel zonnig gevoel te voorzien.
Dus sluit ik me aan bij de koude wind. Bij de rustieke romantiek van met je hoofd bijna volledig in je trui kruipen om de tocht uit je nek te houden. Bij kijken, observeren en jezelf verwarmen aan een glas Pomerol.
En na een tweede glas zou ik misschien zelfs vergeten dat die man geen drie handtassen, maar drie honden bij zich had.
Tot hij opnieuw roept:
‘Chanel, zit!’
En daar gaat hij weer.
De viervoeter, kleiner dan een Chanel-handtas, beweegt zijn achterste richting de grond, maar raakt hem nét niet. Doet hij nooit, is me inmiddels opgevallen. Dat zitten is hij, net als zijn twee kompanen, op slag verleerd sinds die kom soep op tafel staat.
Ach ja, waarom zouden ze ook?
Met een beetje geluk zijn ze straks onderweg naar zee.
Alhoewel… Als mevrouw Chanel werkelijk bestaat, lijkt het me sterk dat ze met haar nieuwe permanent de kustwind gaat trotseren om de handtassenroedel over het strand te laten rennen.
Meneer Chanel zal zichzelf tegen dan wellicht luidop — en met iets minder fraaie woorden — vervloeken om zijn vestimentaire keuze. Want die verwarmende kom soep is al lang uitgewerkt zodra ze de kust bereiken.
Hij kiest dus misschien beter ook voor een glas of twee van die Pomerol terwijl hij wacht tot mevrouw terugkomt van de kapper. Het kan maar helpen.
Of Chanel nu wel of niet zit, wordt dan vanzelf minder belangrijk. En of de permanent van mevrouw straks wegwaait op het strand, kan hem tegen die tijd waarschijnlijk ook niet meer bommen.
En die korte broek met dat heuptasje?
Die staan altijd goed wanneer je eerst wat zelfvertrouwen uit Bordeaux hebt binnengegoten.
Die koude zeewind voel ik ondertussen ook in mijn nek.
Of nee, wacht. Vergeten.
We bevinden ons nog altijd op 135 kilometer van de Belgische kust. Op een terras, midden in de stad, met voor mijn neus een cappuccino waarvan ik heel even dacht — of misschien vooral hoopte — dat het die Pomerol was.
En zo valt mijn dinsdag alsnog in zijn vaste ritme en wordt het automatisch weer een gewone werkdag.
Al was ik stiekem graag met de familie Chanel naar de kust vertrokken. Gezellig, met z’n allen aan de Bordeaux, terwijl we onderweg uitzoeken hoeveel luxemerken eigenlijk als hondennaam kunnen dienen.
Opmerkingen